Τι είδα με τη Πανσεληνο του Λβοφ



Ενώ μία πόρνη μ’ αναζητάει

για να τη σώσω με το τραγούδι μου ,

ενώ η Ινδία εξοπλίζεται

για να κατακτήσει το Πακιστάν ,

ενώ το Πακιστάν εξοπλίζεται

για να κατακτήσει την Ινδία ,

ενώ οι σεισμόπληκτοι παραμένουν

σεισμόπληκτοι ,

ένα πιάτο μαγειρίτσα , κοστίζει ,

40.000 δρχ. στη Μύκονο .

Ενώ ο πρόεδρος Πούτιν , που κατοικούσε

με αρουραίους και κατσαρίδες ,

παραθερίζει σήμερα στη Κριμαία ,

άλλος φαλακρός δικτάτωρ εξοχιάζεται

κι εγώ δεν ξέρω που .

Ενώ τα μακαρόνια έχουν το ζουμί

κι όχι το ζουμί τα μακαρόνια .

Χιλιάδες πάρκα έχουν γίνει

παγκάκια ηδονής ,

οι ποιητές λένε μπουρδολογίες

και παραθερίζουν στα ράφια των ματιών τους

το κόστος ζωής τραγουδάει στα ύψη ,

οι γυναίκες λικνίζουν τον κώλο τους

χωρίς χρέωση ,

οι πολίτες του πλανήτη κινούνται

μ’ ένα κωδικό στο χέρι ,

χιλιάδες τηλεπαρουσιάστριες

εκφωνούν θανάτους χαμογελώντας .

Ενώ το ρύζι την αστερόεσσα γλείφει

βλέπε Βιετνάμ ,

ενώ άσπρη , κόκκινη , μαύρη ή μπλε

σκόνη οδηγεί τα μυαλά τους ,

βύσσινα στάζουν απ’ τα μπαλκόνια

οι μάκινες τρέχουν της διανοίας ,

η γη καταριέται τη γεωργία ,

τα δημητριακά ταξιδεύουν με γιαούρτι

και οι κομμουνιστές χαιδεύουν τη βάλανο

των μουσουλμάνων ,

όρα Κούβα ,

τα νεύρα 7.000.000.000 ψυχοπαθών

χρειάζονται απονεύρωση .

Ενώ η θάλασσα κατέστη χεσμένη θυγατέρα

του Ποσειδώνα ,

η γη χαλβαδιάζει τον ΄Αρη

αγοραπωλησίες οικοπέδων

συνάπτονται στο διάστημα ,

όλα έχουνε χάσει το μπούσουλα

κι εγώ γράφω όλο τα ίδια ,

τράγοι και ρουκέτες έχουν το λόγο .





Ενώ ο δολοφόνος του Πάλμε παραμένει

ασύλληπτος ,

οι ξεβράκωτοι παρακρατικοί της Θεσσαλονίκης

πήγαν από ‘κει που ήρθανε ,

ο καπιταλισμός είναι ο μόνος

τραγουδιστής ,

ο Βούδας πίνει χαμομήλι και διαβάζει τη Daily Mirror

στο Νέο Δελχί ,

εγώ ταξιδεύω με ανασφάλιστο

τρένο .

Οι ποιμένες σπουδάζουν θυρωροί σε μαντρωμένα

κελιά ,

η Κατερίνα Γώγου , ο Καρυωτάκης κι εγώ

συνταξιδιώτες στη ζωή και στο θάνατο .

Ο δοσίλογοι της διανόησης

μ’ ανακηρύσσουν τον τελευταίο ποιητή

του αιώνα ,

και το πόιημα ετούτο δεν θα το διαβάσει

κανείς ,

στο αγαπητό μου Νεπάλ

κατεδαφίζουν το θρόνο ,

στη Κουάλα Λουμπούρ μαστιγώνουν

τον ήλιο ,

στο Περού κιτρινιάρικα μικροτσίπς

ηγούνται των Ιντιος ,

στη Βραζιλία οι Νορντεστίνος

παραμένουν Νορντεστίνος

στη Sri Lanka κάτι γίνεται .





Ενώ τα διεθνή δικαστήρια

δικάζουν άλλους

και όχι τους εαυτούς των

μεταλλαγμένα τρόφιμα

καταπίνουν οισοφάγοι

μεταλλαγμένες τροφές

τα στομάχια αλέθουν

και μεταλλαγμένα κόπρανα

καταβροχθίζουν τα ψάρια ,

στην εποχή της μετάλλαξης

και παγκοσμιοποίησης

μεταλλαγμένος συνυπογράφω

και ρακένδυτο άστρο .





Ενώ οι ναύτες τρώνε τα νύχια τους στ’ αμπάρια ,

και το δάκρυ τους πνίγουν σε μια χούφτα τσιμέντο

τα κυτταρά μου η λαμαρίνα αλέθει

αίμα ξερνάω πάνω στο χαρτί

κι από την κόλαση μέσα περνάω κάθε μου στίχο ,

απ’ του διάβολου μέσα το μάτι

εκτοξεύω το σπέρμα μου .

Χύνομαι σε ακόλαστους μεσημβρινούς

από τον Ισημερινό έως το Μακάο .

Και υψώνω φωνή στους Αθάνατους

από τα στενά του Μαγγελάνου έως το Βόρειο

ακρωτήριο ,

από το Τρινιντάντ και Τομπάγκο έως το Τόκιο

στο χείμαρο τούτο ν’ αντισταθούνε ,

αν έχουν τη δύναμη .

΄Η αν τους κρέμονται , έστω και λίγο ,

ας τολμήσει έστω και ένας

τον καταρράκτη των στίχων μου τούτο ν’ αγγίξει .

Και προκαλώ τα Νόμπελ Λογοτεχνίας με φράκα

και τα ξεπλυμένα με βόμβες Νόμπελ Ειρήνης

ν’ αναμετρηθούν μαζί μου :

γιατι η Κορέα δεν είναι μία

αλλά δύο ακόμη ;

γιατί την Κύπρο αντικρίζω σα φλέβα κομμένη

στο χάρτη ακόμη ,

την Υεμένη να σκούζει σαν αγκυροβολημένη

καδένα ,

και τη χώρα του Μπαγκλαντές να πλέκει δίχτυα ,

να μασάει κάρι

και να πνίγει το θεό της στα σύννεφα ;



Ενώ η γη δεν έχει πλέον μάτια να δει ,

ενώ ο πλανήτης δηλώνει νεκροταφείο ζωής ,

Τ’ αρσενικά αποστήματα -αιώνες τώρα-

αδυνατούν να τα βγάλουνε πέρα .

Κάθε τους νότα αλλού αρμενίζει .

Η παράνοια στις φλέβες των σπαρταράει .

Το θερμοκήπιο της ιστορίας δεν τους ανέχεται άλλο .

Αμαζόνες γυναίκες ας αναλάβουν τα σκήπτρα .

Τώρα .

Και ενώ Νερούδα και Σικελιανός δεν θα συναντηθούν ποτέ

Εγώ τα μάτια μου βγάζω

και τη γλώσσα μου κόβω ,

διαμελίζομαι .

Τα μυαλά μου τινάζω στον αέρα ,

για να με δω

σελίδα πρώτη στις ειδήσεις

ή σε ένα κιόσκι της Ομόνοιας

να μ’ έχουν κρεμασμένο .

9.6.2001

Aπό την ποιητική συλλογή : δεν έχω Visa για την ελευθερία