Είμαι κακομούτσουνος και χοντροφτιαγμένος. Ένας κυβιστής θα μπορούσε να δημιουργήσει ένα πιστό μου αντίγραφο με τρείς μπάλες και ένα τρίγωνο. Τα μπούτια μου είναι χοντρά και πλαδαρά σαν μεσόκοπης νοικοκυράς ο κώλος μου τεράστιος και οι ώμοι μου πεσμένοι. Έχω χοντρό κεφάλι και άσχημα δόντια. Είμαι κοντός κοντά στο ένα και εβδομήντα και 95 κιλά. Τα μαλλιά μου είναι κατσαρά και θαμνοειδή και μοιάζουν πασπαλισμένα με σκόνη. Προσπαθώ να μετριάσω την αποστροφή που προκαλεί η τραγική μου εμφάνιση διαλέγοντας ρούχα περισσότερο για καμουφλάζ, ζιβάγκο για να κρύβω τα διπλοσάγονα, ριχτές πουκαμίσες για τις κοιλιές, καμπαρντίνες και παλτά που σέρνονται για τους κώλους και τα μπούτια, καπέλο για τον θάμνο στο κεφάλι μου μαύρο γυαλί για τους μαύρους κύκλους και ούτω καθεξής. Τη λογική μου στο ντύσιμο την έχω επεκτείνει και στη προσωπική μου ζωή. Όσο λιγότερες οι εμφανίσεις μου τόσο μεγαλύτερη η γοητεία μου. Όταν βρίσκομαι ανάμεσα σε κόσμο νιώθω σαν λεπρός το άγχος και η νευρικότητα με τσακίζουν πολλές φορές ασθμαίνω, μαύρες κηλίδες διασχίζουν το οπτικό μου πεδίο, τρεκλίζω και πρέπει να καθίσω για να μην σωριαστώ. Όταν κάποιος μου απευθύνει το λόγο ακόμα και όταν μου γνέφει ένα απλό γεια νιώθω το χρέος να βρω κάτι βαρυσήμαντο και βαθύ και χρήσιμο να του απαντήσω αλλά πνιγμένος από το άγχος η γλώσσα μου δένεται κόμπος, κεκεδίζω, και αποχωρώ ντροπιασμένος.

Η όλη κατάσταση με έχει θυμώσει πολύ και μου έχει στοιχίσει αφάνταστα. Ότι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό. ΜΑΛΑΚΙΕΣ! Ότι δεν σε σκοτώνει σε αφήνει τραυματία. Και ο τραυματίας θέλει μόνο ένα πράγμα. Να αναρρώσει κάπου ήσυχα. Μακριά από φυσιολογικούς υγιής ανθρώπους που του θυμίζουν την αρρώστια του.