σαν φως

Αγαπώ με όλη μου την ψυχή κάποιον, θα πει προσεύχομαι γι’ αυτόν.
Όποιος έχει την εμπειρία αυτή είναι στον Παράδεισο.

Γερόντισσα Γαβριηλία

Μεγάλο Σάββατο πρωί
μπαίνω σ' ένα άγνωστο εκκλησάκι
του έχω υποσχεθεί πως θ' ανάψω ένα κερί
τυχαία στέκομαι μπροστά στον Αγιο που φέρει τ' όνομα του
μπροστά στα εικονίσματα τίποτα άλλο
μόνο οι φλόγες των κεριών
και η αλήθεια
τον κοιτώ στα μάτια
δεν ζητώ κάτι γιά μένα
θέλω εκείνος να είναι καλά
θέλω να μπορώ να είμαι ανέφελος ουρανός
πηγή
καθαρή ενέργεια
να μπορώ να τον αγαπώ και να τον στηρίζω
να μπορώ να μην του ζητάω τίποτα.
Κι' ύστερα έρχονται τα σύννεφα
και μιά ερώτηση
Αν δώσω όσα έχω τι θ' απομείνει;
Το κενό κι' ο εγωισμός.
Και τα σύννεφα φεύγουν.
Και βλέπω τον εαυτό μου
κι' ένα θαύμα έχει συμβεί
κατέχω μιά αγάπη
και είναι ότι πιό πολύτιμο κατέχω
να μπορώ να σ' αγαπώ και να σου προσφέρω
ότι είμαι κι' ότι έχω
και να μην σ' έχω
αλλά σ' έχω.
Στον ουρανό ζήτησα
κάτι απλό
να είσαι η πηγή μου
ένα θαύμα περιμένω.

κάθε στιγμή είναι ένα μικρό Σύμπαν



Πως έγινε έτσι η ζωή μας
πολλά τα ερεθίσματα
υπερβολικά πολλές λέξεις
υπερβολικά πολλές ειδήσεις
ερεθίσματα που πρέπει ν' αφομοιώσεις
ή ν' απορρίψεις.

Σαν να είσαι αδιάβροχος
να τ' αφήσεις να γλιστρήσουν από πάνω σου.
Κάντε επιτέλους λίγη ησυχία!

Πρέπει τον θόρυβο ν' αφαιρέσω από γύρω μου
κι' εκεί στο κενό
ν' ακούσω τις δικές μου σκέψεις
ν' αναπτύξω τα δικά μου όνειρα
(αν δεν ήταν αποτέλεσμα ενός καλού μάρκετινγκ)
ν' αποφασίσω αν θα διεκδικήσω τα θέλω μου
ή θα τ'αφήσω κι' αυτά να γλιστρήσουν
να πέσουν στην άσφαλτο
με τις υπόλοιπα σκουπίδια να παρασυρθούν
να χαθούν στον υπόνομο.

Και συμβαίνουν γύρω μου τόσα πολλά καθημερινά-
ο σύγχρονος άνθρωπος θα μπορούσε να τρελλαθεί-
έχω όμως αποφασίσει πως δεν μπορώ να τα γνωρίζω όλα
(και δεν χρειάζεται)
γνωρίζω όμως αρκετά γιά να ξέρω
αν είμαι ή όχι καλά
ν' αφαιρώ τον ήχο απ' την ζωή μου
να τον αντικαθιστώ με αρμονία
με θετικές της γης δονήσεις.

Αυτός ο πλανήτης κρύβει τόση ομορφιά
δεν έχεις παρά να τον νοιώσεις
να μάθεις να χρησιμοποιείς την γλώσσα του
να συνεισφέρεις στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος.
Κι' εμένα άσε με
να γλιστράνε τα πάντα από πάνω μου
να γλιστράω
να γλιστράω
να χάνομαι.
Κάθε στιγμή που περνά είναι ένα μικρό Σύμπαν που χάνεται.

καὶ τὸ σπίτι πῶς ἔστεκε ἀκόμα, ἀφοῦ ἐμεῖς εἴχαμε κάποτε γκρεμίσει ὅλους τους τοίχους, γιὰ νὰ χωρέσουν ἐκεῖνοι ποὺ ἔφευγαν (Λειβαδίτης)