Γραφτό

Κάτω από αντίξοο καιρό με πιεσμένο αίμα
ο νους , σε ακόμα πιο δύσκολα ανατρέχοντας συλλέγει
δε γίνεται αλλιώς,δύσκολη η βόλτα,πιο δύσκολη η ανάσα.
Κάτω από φλοιούς πραγματικότητα μαντεύεις
καταγράφεις,σεισμούς που έλαχαν,που είναι να' ρθουν.
Λάμπει το μαχαίρι καρπούζι ολόχυμο η ζωή.
Ανεβαίνει κοκκινοπούλι τανύπτερο η καρδιά
σε στιβαρό άξονα η φωνή,μην παραδέρνεις
να αντέχεις μαθαίνεις στη σειρά Βαρδάρηδες πολλούς
χωρίς αλεξιβρόχια δίχως πυρηνική ομπρέλα.

Η απραξία στην πλοκή της είναι δραματική
όλα τα περιπλέκει. Ό,τι είπαμε ,λόγια
ό,τι κάναμε,πράξη,-γραφτό μας έργο.
Περιφερόμενος με αισθητισμό στα χέρια
που καιρός ν' ανθίσουν κρίνα για στίχους
βουτά στη θάλασσα του έρωτα που τον λιώνει
σαν σε έκλαμψη βαθιά ο κόσμος
μια σύμπραξη οντοτήτων στρώνει δρόμο
λίγο αφήνει να ανυψωθεί ,τον έλκει
ισομοίραστη αμοιβή στο μέτρο μοναδικής λάμψης
Ιδιωτεύοντας τη λέξη,μόνη δασκάλα η ζωή μες στο έργο.

σαν φως

Αγαπώ με όλη μου την ψυχή κάποιον, θα πει προσεύχομαι γι’ αυτόν.
Όποιος έχει την εμπειρία αυτή είναι στον Παράδεισο.

Γερόντισσα Γαβριηλία

Μεγάλο Σάββατο πρωί
μπαίνω σ' ένα άγνωστο εκκλησάκι
του έχω υποσχεθεί πως θ' ανάψω ένα κερί
τυχαία στέκομαι μπροστά στον Αγιο που φέρει τ' όνομα του
μπροστά στα εικονίσματα τίποτα άλλο
μόνο οι φλόγες των κεριών
και η αλήθεια
τον κοιτώ στα μάτια
δεν ζητώ κάτι γιά μένα
θέλω εκείνος να είναι καλά
θέλω να μπορώ να είμαι ανέφελος ουρανός
πηγή
καθαρή ενέργεια
να μπορώ να τον αγαπώ και να τον στηρίζω
να μπορώ να μην του ζητάω τίποτα.
Κι' ύστερα έρχονται τα σύννεφα
και μιά ερώτηση
Αν δώσω όσα έχω τι θ' απομείνει;
Το κενό κι' ο εγωισμός.
Και τα σύννεφα φεύγουν.
Και βλέπω τον εαυτό μου
κι' ένα θαύμα έχει συμβεί
κατέχω μιά αγάπη
και είναι ότι πιό πολύτιμο κατέχω
να μπορώ να σ' αγαπώ και να σου προσφέρω
ότι είμαι κι' ότι έχω
και να μην σ' έχω
αλλά σ' έχω.
Στον ουρανό ζήτησα
κάτι απλό
να είσαι η πηγή μου
ένα θαύμα περιμένω.

ΤΟ ΘΕΡΜΟΚΗΠΙΟ

-Στο θερμοκήπιο που ξάφνου
ξεχαρβαλώθηκε η σκεπή
κι ελεύθερα η βροχή λυσσομανάει
δες τα φυτά τα εμβρόντητα

πώς τρομαγμένα
θροϊζουνε στις γλάστρες-



Απέναντι σε άνεμο θρασύ
ευέξαπτο
που αγέρωχος κινάει απ' το χιόνι
μπουμπούκια καψαλίζοντας στο διάβα του
και φύλλων άκρες

εξαρτημένα απέναντι φυτά
που τρέμουνε
την ειρωνεία της πάχνης

επιθυμούν ξανά στοργή
σπαρακτικά ζητούν το χέρι
εκείνου που κείτεται νεκρός
δίπλα στις χλωμές
και τις δειλές μπιγκόνιες

Μ Ε Τ Α Μ Ο Ρ Φ Ω Σ Ε Ι Σ

Κυριακή πρωί, κόσμος στοιβάζεται στο μικρό παρεκκλήσι, σκυθρωποί σωροί άμμου, στηρίζοντας ο ένας τον άλλο και από αυτόν στηριζόμενος. Ακολουθούμε εγώ κι η ξαδέρφη, μυρμήγκια απ' το πρωί, φιλοξενούμενα στο εξοχικό μιας θείας, σ' ένα χωριό στη Σύμη. Εκείνη πέντε χρόνια πιο μεγάλη από μένα κι έτοιμη για το πρώτο προξενιό με το γιο της διπλανής καλής οικογένειας.

Μετά τη Θεία Λειτουργία, φως σωριάζει τους αποβλακωμένους αμμόλοφους που αστράφτουν στον ιδρώτα. Βιαστικές προσκλήσεις για πρόγευμα δίνουν και παίρνουν μαζί με τα αντίδωρα και τα νέα της κοινότητας. Εγώ φέρνω βολτα στα μάρμαρα, στον κορμό της βερικοκιάς, κυριολεκτικά κρέμομαι στο κενό, κι η ξαδέρφη μιλάει στον παπά -ελάχιστη μπροστά στο τεράστιο χέρι- γυρνώντας μου την πλάτη, προσπαθώντας να μη μου δώσει σημασία. Ξαφνικά, κάτω από τις υποδείξεις της θείας, το μυρμήγκι γίνεται γάτα και φτιάχνει έναν σκύλο κι αρχίζει το κυνηγητό ως τα σκαλιά της εκκλησίας.

Ο σκύλος κοιτάει τους δικούς του, που του δείχνουν με μάτια και χέρια (για σιγουριά) το θήραμα, και περπατάει δίπλα της αργά, σκεπάζοντας με την τεράστια σκιά του τον όγκο της, κι εκείνη κουνάει με χάρη το καμπανάκι, ψάχνοντας κάτω απ' το χώρο που αφήνει το διπλωμένο του αφτί να βεβαιωθεί πως την καμαρώνουν.

Μετά το γύρο του θριάμβου και τα σχετικά θαυμαστικά, ο σκύλος και η γάτα χωρίζουν και παίρνουμε το δρόμο για το σπίτι. Απ' το βαθος ακούω το λουρί να σέρνεται και να τσαλαβουτάει στα νερά.

Κι η γατα, περιμένοντας την κυρία ν' ανοίξει την πόρτα, μπαίνει στο χολ κουνώντας για άλλη μια φορά το καμπανάκι.

(Απλά Πράγματα, Γαβριηλίδης 2012)

παλιά οικητήρια

Στο αμιγές φως σκληρό νερό λεπτός αέρας
πέτρινη σκάλα
απέριττο τόξο μυστηριακή αγκάλη
ανατολική κόγχη θάλασσας
Καθρέφτης λαών ενοτήτων εθνοτήτων
εκεί πρωτοβάπτισμα του ήλιου
εκεί η κραταίωση
έγινε βύθισμα τωρινό
Αψίδες από πέτρα υψώθηκαν στο φως
στον άνεμο
είδαν στρατιές να τις διαβαίνουν αιώνες
τώρα μόνο άνεμος
κατώφλια λιωμένα τώρα μόνο πέτρα
Βυθίζεται ένας ήλιος προς τη δύση
οι φοινικιές ορθώνονται στον αλύγιστο αέρα
κύματα μαύρα πικρά γέρνουν με ορμή
ο φάρος ανάποδα γεμίζει σκοτάδι το βυθό
Είναι μια ώρα οικουμένη
γενέθλιος χρόνος αναστρέφεται
η πολλή Αλεξάνδρεια ,οι πολλές Αλεξάνδρειες
είναι τώρα του βάθους
ο Φάρος ανάποδα. Πηγάδι στην ερημιά της μεσογείου
αντίστιξη ερήμου
Τώρα όλος ο ποιητής είναι γλώσσα.

ΤΑ ΑΓΑΛΜΑΤΑ

Εχθές την νύχτα ξαφνικά
στης καμπάνας τους τελευταίους χτύπους
από τα βάθρα κατέβηκαν
της πόλης τα αγάλματα

πήραν τους δρόμους για την θάλασσα
πάνω σε μαρμάρινα άλογα
πάνω σε χάλκινα
κι άλλα πεζή
με όπλα στα χέρια
βιβλία και ξίφη
διάτρητα αγάλματα
σα νάταν από σφαίρες
κι από λύπη γαζωμένα

ορδές αγαλμάτων πολύμορφων
από δρόμους χιλιάδες
έφτασαν στην θάλασσα

άρχισαν να βυθίζονται
μέχρι που βούλιαξαν
μέχρι που χάθηκαν τα’ αγάλματα
αφήνοντας πίσω
μια πόλη τυφλή
μια θάλασσα ανήξερη

ασάλευτη
λουσμένη στο φεγγάρι
και στο αίμα



10-5-2012

Η ΠΑΛΕΤΑ ΣΟΥ

Πληθαίνουν τελευταία
Οι τόνοι του καφέ
Οι προσμείξεις του κόκκινου
Διακριτικές
Τα χρυσά μ' ευλαβική φειδώ
Στριμωγμένα στο ανίδωτο
Κι εκείνο το πράσινο
Που άπληστα έριχνες
Σαν μπλε

Τώρα βαραίνει

("Απλά Πράγματα", Γαβριηλίδης 2012)

κάθε στιγμή είναι ένα μικρό Σύμπαν



Πως έγινε έτσι η ζωή μας
πολλά τα ερεθίσματα
υπερβολικά πολλές λέξεις
υπερβολικά πολλές ειδήσεις
ερεθίσματα που πρέπει ν' αφομοιώσεις
ή ν' απορρίψεις.

Σαν να είσαι αδιάβροχος
να τ' αφήσεις να γλιστρήσουν από πάνω σου.
Κάντε επιτέλους λίγη ησυχία!

Πρέπει τον θόρυβο ν' αφαιρέσω από γύρω μου
κι' εκεί στο κενό
ν' ακούσω τις δικές μου σκέψεις
ν' αναπτύξω τα δικά μου όνειρα
(αν δεν ήταν αποτέλεσμα ενός καλού μάρκετινγκ)
ν' αποφασίσω αν θα διεκδικήσω τα θέλω μου
ή θα τ'αφήσω κι' αυτά να γλιστρήσουν
να πέσουν στην άσφαλτο
με τις υπόλοιπα σκουπίδια να παρασυρθούν
να χαθούν στον υπόνομο.

Και συμβαίνουν γύρω μου τόσα πολλά καθημερινά-
ο σύγχρονος άνθρωπος θα μπορούσε να τρελλαθεί-
έχω όμως αποφασίσει πως δεν μπορώ να τα γνωρίζω όλα
(και δεν χρειάζεται)
γνωρίζω όμως αρκετά γιά να ξέρω
αν είμαι ή όχι καλά
ν' αφαιρώ τον ήχο απ' την ζωή μου
να τον αντικαθιστώ με αρμονία
με θετικές της γης δονήσεις.

Αυτός ο πλανήτης κρύβει τόση ομορφιά
δεν έχεις παρά να τον νοιώσεις
να μάθεις να χρησιμοποιείς την γλώσσα του
να συνεισφέρεις στο να γίνει ο κόσμος καλύτερος.
Κι' εμένα άσε με
να γλιστράνε τα πάντα από πάνω μου
να γλιστράω
να γλιστράω
να χάνομαι.
Κάθε στιγμή που περνά είναι ένα μικρό Σύμπαν που χάνεται.

Ήτανε μάτια κι άστραψαν

Και πέρναγε μέσα από ίσκιο και πέρναγε μέσα από φως
ήταν ευφρόσυνο αύγασμα έδειχνε το χαρωπό
Έδειχνε το χαρωπό αναύλισμα σαν από πηγή
κάτω από βράχο που αναβλύζει μουσικά φωνή ήχος

Ήτανε μάτια κι άστραψαν αντίφως
Τώρα, εγώ, πετάω κλειδιά δε θέλω άλλο αίνιγμα
να ανοίγω ,περιφέρομαι στο άδειο κροτώ το κενό

Γιατί αλλιώς θα ήταν σαν να μας βύθισε αποτρόπαιο χέρι
το ζων όμως δε θέλει παρά να ανυψώνεται

Μέρα θανατερή σαν μοίρα
Τα μνήματα στη θάλασσα, κύμα παφλάζει
στ' ανοιχτά κεραμεικών του χρόνου.
Σαν πιείς Περγάμου αλαφρό νερό
ημερεύει της ματιάς σου δίψα.

Είμαι αυτός που μόνιμα φεύγει αέναα προσωρινός.
Ο ζήλος να μείνω με διώχνει. Γιατί αυτός ο ερχομός
ήταν για πάντα ερχομός ,η αναχώρηση είναι κι αυτή για πάντα.

Η ΕΝΟΧΗ

στίβει το κεφάλι
το πιέζει, το συνθλίβει
ζουμερό πορτοκάλι
χύνει τα κίτρινα ζουμιά του
επίπονη
σαδιστική
λερή βροχή
στο μάρμαρο της μνήμης

-κολλάνε τα πόδια-

στη φλούδα του
η βαθιά οδοντοστοιχία
του πόνου

(07/05/2012)

ΜΙΑ ΑΠΛΟΪΚΗ ΣΚΕΨΗ

Να ήσουν
Ζωγράφος
Να ήταν οι φθόγγοι τέμπερες
Χειροπιαστές
Έξω από σένα
Να είχαν τ' αποτυπώματά σου επάνω
Κι όταν ήθελες να ησυχάσεις για λίγο
Εκεί να περίμεναν
Ή χορευτής!- αυτό να ήσουν
Να είχες να παλέψεις με το σώμα
Να έβλεπες την πρόοδό του
Μέρα με τη μέρα

Χωρίς να χρειάζεσαι
Αόριστα

Υπομονή


("Απλά Πράγματα", Γαβριηλίδης 2012)

Δύο Ποιήματα Φιλανθρωπίας


Η έκθεση στα μάτια

Με τι τα μάτια να παρομοιάσω του ανθρώπου
δυο κόχες νά’ ναι σιγανής βροχής
νά’ ναι πληγές
που απ’ τις σκληρές κακοφόρμισαν εικόνες

Ήλιοι δυνατοί τα μάτια των ανθρώπων
ήλιοι τυφλοί σκοτεινοί
που μια ακατάσχετη εκπέμπουν ακτινοβολία

Τι λοιπόν παραπονιέσαι
για τα σημάδια στο δέρμα εντός σου

δεν τό’ ξερες
την έκθεση να προσέχεις
στα μάτια των ανθρώπων


Νυχτερινό


Ξυπνάς απότομα κι ο χρόνος
βρέφος ματιασμένο
που μέσ’ στη νύχτα ουρλιάζει
Άνθρωπος μόνο, μα τι νόμιζες
και δίχως δεύτερη ζωή να διορθώσεις

μια ανάπαυλα μόνο μικρή

και τρέξε πάλι με καινούρια σπλάχνα
στων εντόμων τις άγριες βουές
μέχρι το πάτωμα να υποκλιθείς
τα σέβη σου να υποβάλεις
στων ανθρώπων την άδικη κρίση

Γι αυτό σε αντέχω γιατί μου περνάς


Ποιά είναι η αυγή που ακούω να τραγουδάς
κι η ομορφιά ποιά είναι που φαίνει την αλήθεια;

Απόλλων εκβαρβαρωμένος,ντυμένος με του Μαρσύα το δέρμα,
πάτησε την αληθή μουσική,πάτησε εμάς. Είναι χωρισμός
από το χθόνιο,απόδοση του μώσαι στο θείο,
τσακισμένη χορδή.

Οι εσοχές της έσω ψυχικής σάρκας ω σύννεφο
στο χρώμα σου στέκομαι
αυτό σου παίρνω γιατί είναι πιο από σύννεφο διαβατικό,
από την πέτρα σηκώνω το τραχύ της στην αφή
είναι γιατί το φως το 'χει δίπορτο για μέσα μας
κι από λαούς ένας πάνω στον άλλο θεοί μουσικές όργανα
η ξανάνοιξη ένα άλλο φως

Η πόρτα έδειχνε στο βορρά,ήτανε πολικό το αστέρι
που σίμωσε στο πρόσωπό σου ένιωσες το νερό να αναβλύζει
ίδια αυγή
Τα χρόνια εκείνα δεν έφυγαν μέσα καλούν
μ εκείνο το δροσερό των φύλλων γάλα
Μα πριν να γεννηθείς ήταν ένας πόνος
από μέσα του γέννηση και είσαι
Κι άκουσα το τραγούδι της νύχτα να καλεί
σαν μέσα από εφιάλτη την απαλλαγή όμως δεν ήρθε

Ήρθες και ήρθες ολομόναχος σε μια φωνή
που απελπισμένη έκραζε κι άλλος δεν ήρθε

Αστράφτει το νερό στην άμμο είναι σαν καλοκαίρι
καθόλου λιγότερο δεν αστράφτει στο φρέσκο χιόνι
θερίζω τα βράδια μου παραθερίζω στη σιωπή
των βάλτων με τους γρύλους για μοναξιά
Ένα σπαθί με χώρισε από τον ύπνο της ορφάνιας
σκίζοντας τη νύχτα αυταπάτη
Μα αφού τίποτα η μουσική δεν κρύβει
ούτε και το χορό μου κρύβει μήτε το γέλιο του

Γι αυτό σε αντέχω γατί μου περνάς
με την τέχνη της ομορφιάς σου γαλάζιους ήχους
στην ψυχή
Γι αυτό σε αντέχω γιατί σ επιθυμώ

Έκατσε μες στο τρυφερό,σκοτάδι το αντιλήφτηκε
και πάει μέρα καημού,
δεν έδειχνε η πυξίδα τα πρεπούμενα κι έσβησε
αυτός μέσα σε άργητα
κι είχε θυμούς
άπρεπους θυμούς μα δε βλαστήμαε
Γιατί το ρήγμα ονόμασες του χάους γένος
όλο το φως δεν θα το αποσκεπάσουν
Μαστιγώνοντας πρόσωπα

ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ

Θέλω να σου πω
Κάτι στ' αλήθεια βαρύ
Απ' αυτά που η τάξη σου
Έχει αφορίσει
Να στήναμε επιτέλους
Έναν γερό καβγά
Και να κάναμε έρωτα μετά- δε θα έπιανε
Εσύ θα θιγόσουν
Κι εγώ θα ζητούσα τελικά
Γελοία συγνώμη

Θέλω να σου δείξω το άχτι μου- δε θα τ' άντεχες
Θα μ' έπαιρνες εκείνη
Την όλο υγεία αγκαλιά
Που μέσα αρρωσταίνω
Και κάτω από μοναστικές διδαχές
Θα δειπνούσαμε
Όλο μακροθυμία και πραότητα- έτσι
Σωπαίνω
Πειράζοντας ανόρεχτα
Το τέλειο φαγητό
Στο τέλειο σερβίτσιο
Με το τέλειο

Μαχαίρι μου

(συλλ. "Απλά Πράγματα", Γαβριηλίδης, Απρίλης 2012)