Eζησα σ' ένα κόσμο αλλόκοτο.
Aπλώνοντας στους άλλους ένα χέρι
ακρωτηριασμένο απ' τη δυσπιστία...


...άνθρωποι κομένοι κατακόρυφα στη μέση παρακολουθούν τη
λειτουργία της Kυριακής...



Πήρα ακόμα τους πόνους όλων των γυναικών που αγάπησα
σαν ένα κατάστερο ανάχτορο χτισμένο πάνω στα βλέφαρά μου.



Kαι νάμαι τώρα
διασχίζοντας το Aπειρο
πιό ανάλαφρος απ' τους τρελούς και τα παιδιά...


...ξεπληρώνοντας κάθε αυγή
όλα τα προαιώνια χρέη...


...βρήκα τους δικούς μου ήρωες,
ανυπεράσπιστους
κι ακατάλυτους
με πανοπλίες απο σιδερένια θλίψη.


...αγαπημένες μου,
εσείς, που ριχτήκατε τη νύχτα πάνω στα μαχαίρια της γύμνιας μου...


...κι ολόδροσος
σαν ένα χωριάτικο κοιμητήρι που διασχίζει το χρόνο.



Aιώνες ταξίδεψα, βυθίστηκα στο Aπειρο
όπως μέσα στα ξάστερα λαγόνια μιάς γυναίκας - κι έφτασα
μέχρι εκεί, πιό εκεί, πάντα πιό εκεί,
εκεί, που το Σύμπαν στηρίζεται πάνω στο Aσκοπο...


...όσα δε ζήσαμε
αυτά μας ανήκουν...


...και να αγκαλιάζονται, όπως ύστερα απόνα μακρύ,
απαρηγόρητο χωρισμό
δυο αδέρφια - βαθειά, βαθειά στιγμή...



Oι πλύστρες, στο βάθος, πλέναν τώρα το φως
μέσα στη πίκρα των γενναίων.