Το «πάντα» μου κραταει λιγο

Το «τώρα» σου για μενα μια γιορτη

Ίσως φοβαμαι να σου πω μια αληθεια που θα μεινει

Μια θεωρια που θα νεκρωσει το μυαλο

Κι ας ειναι ολα οσα με εκπροσωπουν.

Αγαπω τον κοσμο σου.

Ειναι αυτος που αλλοτε μυριζει φρεσκια μπογια

και αλλοτε μου θυμιζει οσα με πληγωνουν.

Ο πλανητης μου γεμισε ανθρωπους, κοιτα!

Ομως ο καιρος τους ειναι μουντος.

Ειναι οσοι δε ζητησαν ελευθερια.

Ειναι οσοι κοντοσταθηκαν οταν επιβαλοταν να τρεξουν.

Δεν ηταν της ιδιοσυγκρασιας μου να ταυτιστω με αυτους.

Οριακα τους αγγιζα κι ομως αυτο ακομα δε με λυπει.

Δεν ξερω αν θα επρεπε...

Ηταν στιγμες ομως που κοιταζοντας στον καθρεφτη

 δεν εβλεπα μορφη.

Μονο γραφη ξενική αντικριζα και μυρουδια καμενης σαρκας...

Λαθη εκανα που δεν τολμησα να ομολογησω.

Με σημαδευουν στο διάβα,

για να αποδειχθει,

γιατι στον κοσμο μας

όλα μετατρεπονται σταθερα σε προνομια.

Η ληθη πια οριζει τη συμβατοτητα των πραγματων,

δεν το αρνουμαι!

Καταταξτε με λοιπον στους ιδεαλιστες

για οσο χρονο θα αντεχω να συμμεριζομαι

καθε τι αντιθετο.